İkinci kuşak yöneticinin sıkıştığı bir cümle vardır: "Babam böyle yaptı ve başarılı oldu; ben başka türlü yapmak istediğimde neden sorun çıkıyor?" Kurucu da kendi açısından başka bir cümle kurar: "Bu şirketi yıllarca ayakta tuttum. Bana şimdi işler nasıl yürür öğretiliyor." İki cümle de anlaşılabilir. Fakat bu gerilimin sürmesi yalnız aile içi mesele değil; şirketin yatırım, müşteri ve yetenek kararlarını etkileyen yönetim riskidir.

Bir işletmeyi sıfırdan kurmak ile kurulduktan sonra ölçeklemek ayrı yetkinlikler gerektirebilir. İlkinde çok çalışmak, belirsizlik altında hızlı karar almak ve müşteriyle doğrudan ilişki kurmak avantaj yaratır. İkincisinde bu avantajların süreçlere, liderlere, bilgi sistemlerine ve stratejik önceliklere çevrilmesi gerekir. Başarılı kurucunun yöntemini sonsuza kadar taklit etmek, onun asıl başarısını yanlış anlamak olabilir: Kurucu bir zamanlar değişen koşullara cesurca uyum sağlamıştır.

İkinci kuşağın en büyük hatası: Geçmişi yanlış okumak

Bazı genç yöneticiler geçmişi "Eskiden sistem yoktu" diye küçümser. Oysa ilk kuşağın kurduğu müşteri ağı, tedarik güveni, finansal disiplin ve sezgisel pazar bilgisi kolay kazanılmamıştır. Bunlar çoğu zaman şirketin gerçek rekabet üstünlüğüdür. Kurumsallaşma, o hafızayı silmek değil, tekrarlanabilir hale getirmek demektir.

Yeni kuşak önce şunu öğrenmelidir: Şirket bugüne hangi beceriyle geldi? Hangi müşteriler neden kaldı? Hangi ürünler şirketi zor zamanlarda taşıdı? Hangi kararlar riski sınırladı? Eski kararın niyetini anlamadan yeni teknoloji kurmak, organizasyonun desteğini kazanmayı zorlaştırır.